De voorbije wereldkampioenschappen hadden zich al van lang tevoren aangekondigd als een groots evenement. De Duitsers zouden massaal deelnemen, wat zou leiden tot een enorm aantal vogels. En zo gebeurde het ook: een totaal van 22.600 tentoonstellingsvogels, een nieuw record. Spijtig genoeg kwam er nog een tweede record in de tabellen, namelijk dat van het hoogste aantal dode vogels: bijna 300!

 Wat er precies gebeurd is, wie zal het zeggen, we hebben al zoveel verhalen gehoord: het drinkwater zou ververst zijn vanuit tonnetjes waarin vroeger wat anders gezeten had, de vogels zouden vanaf de inkooiing tot na de keuring niet gevoerd zijn, etc. We zullen waarschijnlijk nooit weten wat de exacte reden was, maar 1,3% van de vogels dood is véél te véél (dat zou erop neerkomen dat we op onze show in Geel 75 dode vogels zouden hebben). 

Voor de rest was het wereldkampioenschap dit jaar gunstig gelegen voor ons: op amper 300 à 400 km van thuis, snelweg tot op een paar kilometer van de zaal, een mooie ruime zaal en parking, dat was allemaal in orde. Wij hadden beslist om er een uitstap van één enkele dag van te maken: vroeg uit de veren en nog op tijd weer thuis. 

Vanaf dinsdags liepen de eerste resultaten binnen: ondanks onze vrees voor een ‘machtsgreep’ door de Duitsers, vielen die resultaten opnieuw zeer goed mee, zowel voor de Belgen (België won nog maar eens de landenklassering) als voor onze club. Ook onze Nederlandse leden konden na het dieptepunt van vorig jaar opnieuw meer medailles in de wacht slepen: de voorbereiding op Zutphen 2006 is blijkbaar al begonnen, de Belgen zijn gewaarschuwd!

In de kleurkanaries haalden de Belgen 36 gouden medailles, de Nederlanders 10. Opmerkelijk daarbij is dat niet minder dan 29 van deze 46 medailles werden gewonnen door leden van onze club, een prachtig resultaat. Wie de resultaten in onderstaande tabel overloopt, merkt dat het WK in Bad Salzuflen voor de V.v.N.K. het derde beste WK in de geschiedenis was, en na Amiens, het beste resultaat ‘op verplaatsing’.

Nochtans hadden we ervoor gevreesd. Onze Belgische ‘vaste waarden’ zoals Raymond Stessens, Louis Lemy, e.d. haalden opnieuw goud (voor Raymond al het 24^ste jaar op rij!). Toch waren we er de voorbije jaren aan gewoon geraakt dat zij een hele reeks medailles in de wacht sleepten en zo het totaal voor België de hoogte injoegen. Ja, alles went, zelfs zulk aanhoudend succes. Hun verdienste is zeer zeker dat ze er toch maar opnieuw bij zijn en zich nog maar eens bij de regerende wereldkampioenen mogen rekenen.

Even verheugend is wellicht het feit dat er in een aantal reeksen andere mensen een deel van de medailles binnen rijfden, maar nog steeds Belgen of Nederlanders, en mensen van onze club. We stellen dus vast dat er een bepaalde nivellering optreedt, maar dan wel een nivellering aan de top. En dat is positief: een gezonde concurrentie die ervoor zorgt dat we met zijn allen het niveau de hoog houden.

Met een echt reisverslag ga ik jullie niet echt lastigvallen. Elders in deze nieuwsbrief lezen jullie de ervaringen van Matthieu, Nico, Michel en Staf, en alles wat ik zou kunnen schrijven, verbleekt totaal tegen de avonturen van dit kwartet.

Enkel dit: we hebben ervaren dat we té veel mensen kennen om slechts één dag uit te trekken om een WK te bezoeken, we zijn er onvoldoende toe gekomen om vogels te gaan bekijken, laat staan de standen te bezoeken. Volgend jaar wordt het opnieuw een weekend!

Désiré